Plan een vrijblijvend adviesgesprek of bekijk wat we voor jouw bedrijf kunnen betekenen.
Open op een Mac het paneel met systeemgeluiden. Tussen alle namen als Boing, Funk en Glass staat er één met een vreemde naam: Sosumi. Geen Engels woord, geen klanknabootsing. Spreek je het hardop uit, dan klinkt het als "so sue me." En dat is precies wat het is: een knipoog naar een rechtszaak die jarenlang boven Apple's hoofd hing.
Apple Records versus Apple Computer
In 1968 begonnen The Beatles hun eigen platenlabel: Apple Records. Acht jaar later, in 1976, richtten Steve Jobs en Steve Wozniak in Cupertino een bedrijf op dat ze óók Apple noemden: Apple Computer. Twee bedrijven met dezelfde naam, in twee compleet verschillende markten. Aanvankelijk geen probleem.
In 1978 kreeg Apple Computer een eerste brief van advocaten van Apple Records. De afloop: een schikking waarbij Apple Computer beloofde nooit actief te worden in de muziekindustrie. Klaar, dachten ze.
Of toch niet. Toen de Macintosh halverwege de jaren 80 muzieksoftware kreeg, geluidsfuncties, MIDI-ondersteuning en uiteindelijk een hele audio-engine, vond Apple Records het tijd voor een tweede gang naar de rechter. Die zaak sleepte zich jaren voort en eindigde in 1991 met een schikking van 26,5 miljoen dollar.
De vondst van Jim Reekes
Tijdens dat juridische gevecht zat een Apple-programmeur, Jim Reekes, met een ondankbare opdracht: hij moest namen verzinnen voor de systeemgeluiden van een nieuwe versie van Mac OS. Een normaal klusje, behalve dat de juridische afdeling van Apple inmiddels nerveus was geworden over alles wat ook maar in de buurt kwam van muzikale terminologie. Geen akkoorden. Geen muzieknotatie. Geen verwijzingen naar platenlabels.
Reekes had een van de geluiden de naam "Chime" gegeven. Afgekeurd. Hij bood een alternatief aan: "Let It Beep" (een knipoog naar Let It Be van The Beatles). Ook afgekeurd, om voor de hand liggende redenen.
In een mengeling van frustratie en humor kwam hij met "Sosumi". De juridische afdeling vroeg wat het betekende. Reekes zei dat het Japans was en niets bijzonders betekende. De juristen waren tevreden en gaven groen licht.
Pas nadat de naam was goedgekeurd, vertelde hij wat het écht was. Tegen die tijd was er geen weg meer terug.
Sindsdien
Sosumi werd in 1991 onderdeel van Mac OS en is daarna nooit meer weggegaan. Op een moderne Mac vind je het nog altijd in Systeeminstellingen onder Geluid, naast namen als Boing, Funk, Glass en Submarine. Een geluidje van een fractie van een seconde dat nog steeds, decennia later, een verborgen grap maakt over een rechtszaak die toen al jaren liep.
Wat het verhaal nog ironischer maakt: in 2007, het jaar dat de iPhone uitkwam, sloten Apple Inc. (zoals het bedrijf inmiddels heette) en Apple Corps Ltd. (de holdingmaatschappij van The Beatles) een definitieve overeenkomst. Vanaf dat moment mocht Apple onbeperkt actief zijn in muziek: iTunes, de iTunes Store, Apple Music, het hele zaakje. The Beatles' muziek staat sinds 2010 ook gewoon op iTunes.
De rechtszaak is allang opgelost. Maar Sosumi staat er nog steeds tussen.
De korte versie
In de jaren 80 werd Apple Computer twee keer aangeklaagd door het platenlabel van The Beatles. Tijdens die juridische strijd kreeg een Apple-programmeur de opdracht om systeemgeluiden te benoemen, met de regel dat hij niets muzikaals mocht gebruiken. Hij noemde er één "Sosumi", oftewel "so sue me", en de juridische afdeling keurde het goed zonder te weten wat het betekende. Het geluidje zit er nog steeds in.
Plan een vrijblijvend adviesgesprek of bekijk wat we voor jouw bedrijf kunnen betekenen.